सांगताना सत्य विद्रोही बनावे लागले
शेवटी धंद्यात खोट्याच्या मुरावे लागले

पार केली ती चढाई त्रास झाला एवढा
तोल सांभाळायला थोडे झुकावे लागले

कार्य हे माझे नव्हे अन् मार्ग हा माझा नव्हे
हे कळाया एवढी वर्षे शिकावे लागले

बालकाच्या ज्या कलेचा बोलबाला जाहला
सोंग ते आजन्म त्याला वागवावे लागले

शांततेने बोललो तेव्हा न त्यांनी ऐकले
शांततेसाठीच हाती शस्त्र घ्यावे लागले

आसवांनी मैफिली शृंगारलेल्या सर्वदा
हासणे साधे बिचारे आवरावे लागले

पामराला भेट व्हावी पांडुरंगाची कशी?
थोर संतांना किती त्या आळवावे लागले…

© भूषण कुलकर्णी