मस्तीत अंतरीच्या झिंगून चालतो मी
वाटेत सत्य थोडे वेचून चालतो मी

आला वसंत तेव्हा नाही कधी कळाले
ध्येयाकडेच डोळे लावून चालतो मी

ऐकूच येत नाही त्यांचा जिवंत टाहो
आत्म्यास मेणबत्ती घेऊन चालतो मी

शौकीन कर्ज त्यांना फेडायला जमेना
मग वर्गणी जराशी देवून चालतो मी

पाहू कसे निराळे हे रंग माणसांचे?
डोळे पुन्हा स्वतःचे झाकून चालतो मी…

© भूषण कुलकर्णी