सर्व जगाला श्रीकृष्णाची कोण दिसावी राधा?
केवळ देहच बघणार्‍यांना कशी कळावी राधा?

गोकुळापरी विश्व रहावे, नको द्वारका, मथुरा
कृष्ण नेहमी असेल येथे, तरी असावी राधा

गीतेचा उपदेश समजणे अवघड होई तेव्हा
कृष्णाची बासरी ऐकण्या मनात यावी राधा

सभोवताली किती रुपांनी मुरली वाजत असते!
कधीतरी या ह्रदयामधली जागी व्हावी राधा

पूर्णत्वाच्या मागे मागे विश्व धावते आहे
स्वयंपूर्ण तो मुरलीधरही म्हणे, मिळावी राधा

© भूषण कुलकर्णी

ह्रदयावरचे ओझे हलके करण्यापुरते लिहितो
कठीण वेळी मी थोडेसे हसण्यापुरते लिहितो

हसतेवेळी कधी खोलवर विचार पोचत नाही
म्हणून आपण बर्‍याचवेळा रडण्यापुरते लिहितो

प्रश्नपत्रिका आयुष्याची अवघड दिसते आहे
फारफारतर ढकलपास मी ठरण्यापुरते लिहितो

कविता ती, जी ह्रदयामध्ये दबून राहत नाही
खरा कवी त्यावेळी केवळ जगण्यापुरते लिहितो

विद्यार्थ्याचे साहित्याशी देणेघेणे नसते
आजकाल तो परीक्षेत गुण मिळण्यापुरते लिहितो

ती गेल्यावर जीवनातले गीत संपले होते
जे उरले ते तिला कधीतर कळण्यापुरते लिहितो

पात्रांनाही कधी कथानक त्याचे ठाउक नसते
असे नाट्य तो नशिबामध्ये बघण्यापुरते लिहितो

© भूषण कुलकर्णी

आतमध्ये मी स्वतःच्या पाहिले वाकूनही
नेमके काहीच नाही गवसले शोधूनही

आतली निंदास्तुती चालूच होती नेहमी
मी जरी बाहेरच्यांना पाहिले टाळूनही

समजले नाही कधी मी राहिलो शिखरावरी
समजते, आलोय आता टेकडी उतरूनही

मंद उतरणही असू शकते सरळ रस्त्यामधे
पातळी घसरेल खाली एवढे चालूनही

देव अन् नियतीसही घ्यावे समीकरणामधे
अन्यथा उत्तर मिळत नाही गणित मांडूनही

© भूषण कुलकर्णी

काय बोलू तुझ्या प्रवाहावर?
राहिलो नेहमी किनार्‍यावर

गैरसमजास का दिला थारा?
सोबती मोजकेच असल्यावर

पाहते मन पुन्हापुन्हा मागे
वाट अंधुक समोर दिसल्यावर

दार उघडेच ठेवले आहे
एक संधी निघून गेल्यावर

याद इथली इथेच मेली तर
भार नाही पुढील जन्मावर

© भूषण कुलकर्णी

आनंदयात्री व्हायचे आहे कसे समजायला
कोणासही लागू नये आयुष्यभर थांबायला

त्यांनी दिली सोडून जेव्हा बोलताना पायरी
माझ्याकडे काहीच नाही राहिले बोलायला

सोडू नका इतक्यात कोण्या काजव्याची संगती
अद्यापही अवकाश आहे सूर्य तो उगवायला

बाहेर येती भूतकाळी गाडलेले कोळसे
भेटू नये मज वेळ इतका अंतरी शोधायला

वाचायला सोप्याच गाथा संतहो रचल्या तुम्ही
पण जन्म जातो माणसाचा अंतरी बाणायला

© भूषण कुलकर्णी

कालचक्र फिरते हवेत, की जमिनीवर?
फिरते तिथेच, की कापत असते अंतर?

अमृृृत निघेलही मंथनातुनी नंतर
पण विष पीणारा नाही येथे शंकर

संपूर्ण लक्ष वाटेवरील काट्यांवर
पाहताच आले नाही कुठले अंबर

राहते सलत एक चूक पुण्यात्म्याला
पडतात कमी पाप्यांना पापे शंभर

जेवढा व्यथांना मी समजावत जातो
त्रास तेवढा देत राहती वरचेवर

इतका कचरा ह्रदयात साठला माझ्या
हे होईल कधी देवा फक्त तुझे घर?

© भूषण कुलकर्णी

ओळखू मज कसे?
गूढ हे आरसे

ठेच पुढच्यास अन्
वाटते हायसे

आठवांनी धरे
वेदना बाळसे

पायवाटा कमी
खूप त्यांवर ठसे

हीच चिंता सदा
कोण आम्हा हसे?

चेहरे भरजरी
आत ना फारसे

फक्त काया इथे
दूरवर मन वसे

जे न देखे रवी
तेच हे कवडसे

© भूषण कुलकर्णी

जीव माझा फार हल्ली गुंततो मागे
वर्तमानाच्या क्षणांना सोडतो मागे

धावण्याचा वेग माझा हा खरा नाही
धावतानाही नजर मी फिरवतो मागे

फूल-काट्यांचे जिथे भांडण सुरू होते
नेमका मुद्दा ‘कळी’चा राहतो मागे

बोलणे त्याचे मनावर घ्यायचे नाही
जो कुणाची पाठ फिरता बोलतो मागे

रीत प्रगती मोजण्याची ही बरी नाही
कोण कोणाला कितीने टाकतो मागे

वाट चुकण्याची भिती नाही पुढे जाता
जर कुणीतर वाट माझी पाहतो मागे

© भूषण कुलकर्णी

फुले चार वेचायला वेळ नाही
इथे फार थांबायला वेळ नाही

कुणी सांगते वाट, ती चालतो मी
नवी वाट शोधायला वेळ नाही

सुरू राहते जन्मभर ध्येयमाला
तरी ध्येय समजायला वेळ नाही

सुखे प्राप्त करण्यास केली तपस्या
सुखे तीच भोगायला वेळ नाही

जरा बोललो तेच समजून घ्यावे
मला जास्त बोलायला वेळ नाही!

© भूषण कुलकर्णी