कोण जाणे दूर कोठे तो किनारा राहिला?
सोबतीला आज माझ्या फक्त वारा राहिला

वाहिले सर्वस्व माझे, काय झाले शेवटी?
सागरी गेली नदी पण तोच खारा राहिला

मी सजा भोगून आता लोटली वर्षे तरी
येथला माझ्याच नावाचा पुकारा राहिला

व्यक्त होण्याची किती आहेत येथे साधने!
का तरीही भावनांचा कोंडमारा राहिला?

काय खोटे अन् खरे, आता तपासावे कसे?
माहितीचा केवढा येथे पसारा राहिला!

ही नवी भाषा निसर्गाची कळेना मानवा
रोज खालीवर कितीदा होत पारा राहिला!

आठवेना देश ह्या सामान्य लोकांना अता
शक्तिशाली मात्र सीमेवर पहारा राहिला

© भूषण कुलकर्णी

मार्ग प्रगतीचा खुणावत गेला
गंध मातीचा दुरावत गेला

वाट ध्येयाची बरोबर होती
अर्थ ध्येयाचा वहावत गेला

पाहिली साधीसुधी मी स्वप्ने
भार त्यांचाही दुखावत गेला

राहिली दुःखे मनातच माझी
आपली जो तो सुनावत गेला

पालकांनी कार्य केले त्यांचे
‘खो’ दिला अन् पाल्य धावत गेला

लागलेले हे सुतक जीवनभर
श्वास जो आला, दगावत गेला

© भूषण कुलकर्णी

थांबून मी घाव गोंजारले होते
तेव्हाच युद्धामधे हारले होते

टाकून शस्त्रे समर्थन दिले त्यांनी
म्हणती, अहिंसेस स्वीकारले होते!

त्यांची खरी साथ युद्धामधे आहे
जे वीर माझ्यापुढे वारले होते

दाही दिशांनी जरी घातला वेढा
माघार घेण्यास नाकारले होते

आहे जगवले मला याच युद्धाने
कोठे तहांनी मला तारले होते?

नाही कळाली खबर त्यास विजयाची
अद्याप ते राज्य अंधारले होते

© भूषण कुलकर्णी

किती छानशी वाटते एक इच्छा!
मनी ठाण ती मांडते एक इच्छा…

तिचा ध्यास घेऊन मी चालतो अन्
मला घेउनी धावते एक इच्छा

उभी शांत देवापुढे भावभक्ती
भिकेला तिला लावते एक इच्छा

भले पाहताना भल्या माणसांचे
उगा अंतरी बोचते एक इच्छा

चिता जाळली या मनाची तरीही
जणू होलिका, राहते एक इच्छा…

स्वयंवर हिचे मांडले कावळ्यांनी
बघू, कोण स्वीकारते एक इच्छा!

© भूषण कुलकर्णी

मस्तीत अंतरीच्या झिंगून चालतो मी
वाटेत सत्य थोडे वेचून चालतो मी

आला वसंत तेव्हा नाही कधी कळाले
ध्येयाकडेच डोळे लावून चालतो मी

ऐकूच येत नाही त्यांचा जिवंत टाहो
आत्म्यास मेणबत्ती घेऊन चालतो मी

शौकीन कर्ज त्यांना फेडायला जमेना
मग वर्गणी जराशी देवून चालतो मी

पाहू कसे निराळे हे रंग माणसांचे?
डोळे पुन्हा स्वतःचे झाकून चालतो मी…

© भूषण कुलकर्णी

काय मागे राहिले चालताना
मी न मागे पाहिले चालताना

राहिले नाही कुणी सोबती ते
त्यांस मागे टाकिले चालताना

थांबले तेथेच का पाय दोन्ही?
आपसी जे गुंतिले चालताना!

मी पुढे का तू पुढे हेच चाले
पाय वेडे भांडिले चालताना!

वाटला होता भिकारी जगाला
दान शब्दांचे दिले चालताना

काल ज्यांनी दाविली वाट होती
आड माझ्या ठाकिले चालताना

जाळती वाटेतल्या आडकाठ्या
ते निखारे पेटिले चालताना…

© भूषण कुलकर्णी

सांगताना सत्य विद्रोही बनावे लागले
शेवटी धंद्यात खोट्याच्या मुरावे लागले

पार केली ती चढाई त्रास झाला एवढा
तोल सांभाळायला थोडे झुकावे लागले

कार्य हे माझे नव्हे अन् मार्ग हा माझा नव्हे
हे कळाया एवढी वर्षे शिकावे लागले

बालकाच्या ज्या कलेचा बोलबाला जाहला
सोंग ते आजन्म त्याला वागवावे लागले

शांततेने बोललो तेव्हा न त्यांनी ऐकले
शांततेसाठीच हाती शस्त्र घ्यावे लागले

आसवांनी मैफिली शृंगारलेल्या सर्वदा
हासणे साधे बिचारे आवरावे लागले

पामराला भेट व्हावी पांडुरंगाची कशी?
थोर संतांना किती त्या आळवावे लागले…

© भूषण कुलकर्णी

किती सोनेरी ते पळ होते
दिसले सोने जे पितळ होते

गाळ सारा साठला तळाशी
वरवरचे पाणी नितळ होते

म्हणे शब्दांनी गफलत केली
मन तरी कोठे निर्मळ होते?

ही अदब कुठून आली दोस्ता?
पूर्वीचेच हास्य निखळ होते

वाट मला ओळखीची होती
पण ठेचकाळणे अटळ होते!

तुझी माझी चूक नव्हती कधी
पण साक्ष पुरावे सबळ होते!

© भूषण कुलकर्णी