मनात कुठले वादळ लपले कसे कळावे?
वरवरचे की खुशीत हसले कसे कळावे?

सुरुवातीला आपण सगळे सोबत होतो
नंतर कोठे अंतर पडले कसे कळावे?

आठवते की एक झरा प्रेमाचा होता
कुठून होते पाझर फुटले कसे कळावे?

किमान थोडे तरी बोलणे व्हावे आता
विसरलात की मनात स्मरले कसे कळावे?

प्रश्नपत्रिका कोण काढतो आयुष्याची?
किती कोणते उत्तर चुकले कसे कळावे?

वाटाघाटी चालू झाल्या नात्यामध्ये
काय मिळवले काय हरवले कसे कळावे?

धूळ विचारत आहे थोडे विसावताना
वादळ सरले अथवा उरले कसे कळावे?

© भूषण कुलकर्णी

क्षितिजापर्यंत त्यांच्या पाणी भरून ठेवा
मग बोलतील सारे, वंदन समुद्रदेवा!

कंटाळलो जरासा ह्या रोजच्या सुखांना
म्हटले करून पाहू थोडी समाजसेवा 

आदर्श मानले पण आदर कमीच होता
त्यांचा मला कुठेतर वाटत असेल हेवा

थोडाच वेळ घेतो आस्वाद मी कलेचा
थोडाच अर्थ कळतो अन बोलतो, अरे वा!

मजकूर खूप सारे मिनिटांत स्क्रोल केले
एखाद-दोन केवळ वाचून वाटले, वा!

© भूषण कुलकर्णी

कोपर्‍यातिल चार ठिपके फक्त पाहत राहिलो
ते कशाचे चित्र होते, हेच विसरत राहिलो

वाटले होते, पुढे होईल काही चांगले
मी स्वतःचा वेळ हारुन द्यूत खेळत राहिलो

कोंडलेला एक नायक, चार भिंती नायिका
त्याच घुमणार्‍या ध्वनीची गोष्ट सांगत राहिलो

वेळ गेल्यावर पुन्हा माझे मला आले हसू
काय होतो मी, स्वतःला काय समजत राहिलो

कल्पवृृृक्षाला सहज मी सोडले नाही कधी
कल्पनाशक्तीच त्याला जास्त मागत राहिलो

© भूषण कुलकर्णी

थकलेल्या पावलांस आता हीच सांत्वना आहे
चालत असताना रस्ता अर्ध्यात संपला आहे

पुढे पडत असणार्‍या पायाला कोणी सांगावे
दुसरा मागे दुनियेला रोखून थांबला आहे

वाट चालतेवेळी केवळ हीच माहिती आहे
दोन्ही पायांपैकी सध्या पुढे कोणता आहे

आधी उजवा की डावा, एवढाच निर्णय माझा
पुढे पावलांचा क्रम तर त्यानेच ठरवला आहे

त्याच्या जिम मधले एखादे यंत्र असावी दुनिया
इथे धावणारा एका जागीच राहिला आहे

© भूषण कुलकर्णी

जखमा सवयीच्या झाल्याने काही वाटत नाही
भरलेल्या मडक्यात आणखी पाणी मावत नाही

मेघ बरसले अवकाळी, नाचुन झाले मोरांचे
आजकाल श्रावणात कोणी तितका नाचत नाही

जरा मोकळी जागा दिसली, की ती काळी करतो
इतर कोणता रंग द्यायचा बाकी राहत नाही

पुढे जायचे आहे किंवा खोल जायचे आहे
एकदाच दोन्ही करणे अपुल्याला झेपत नाही

केवळ दुःखाच्या वेळेला अहं नकोसा होतो
बाकी तो वाईट कधी माझ्याशी वागत नाही

लोक भोवती होते तेव्हा स्वतःत गुंतत गेलो
आता बघतो तर कोणीही माझ्यासोबत नाही

© भूषण कुलकर्णी

थोर स्त्रीपुरुष सारे झुंजले कशासाठी?
मार्ग रोज मळणारे झाडले कशासाठी?

दुःख वाटले जेव्हा प्रश्न पाहिले सोपे
ज्ञान एवढे सारे मिळवले कशासाठी?

शक्यतो दिसत नाही ध्येय चालतेवेळी
वाटते पुन्हा, इतके चालले कशासाठी?

मूळच्या स्वभावाने लोक वागती सारे
आपल्या मनाला मी जाळले कशासाठी?

वेगळ्याच अर्थाने पाहिले तिला आम्ही
कल्पना म्हणाली, मी जन्मले कशासाठी?

चेहरेच पुतळ्यांचे आठवायचे होते
रक्त मग इथे त्यांनी सांडले कशासाठी?

सागरास मिळण्याचे स्वप्न तेवढे माझे
व्हायचे न मोती तर शिंपले कशासाठी?

मोहपाश सुटले पण प्रश्न शेवटी उरले
भाळले कशासाठी? टाळले कशासाठी?

© भूषण कुलकर्णी

चालताना तोल माझा ढळत गेला
हात धरलेला तुझाही सुटत गेला

माणसाचा जन्म म्हणजे मद्यशाळा
जो कुणी आला, इथुन धडपडत गेला

माणसे वेगात मागे पडत गेली
अन् मला माझाच रस्ता दिसत गेला

मी प्रकाशाला सरळ समजून बसलो
मात्र तो आकर्षणाने वळत गेला

तो मनाला वाटले ते घेत गेला
हाच संगम संस्कृृृतींचा म्हणत गेला

वाचला सुविचार, त्याची ही कहाणी
कळत गेला, वळत गेला, टळत गेला

© भूषण कुलकर्णी

मैफिलीचे स्वप्न पाहत रंगतो मी एकटा
मात्र मैफिल रंगल्यावर राहतो मी एकटा

कर कुणाच्याही हवाली तू ह्रदय आता तुझे
स्पंदने पण सर्व त्याची जाणतो मी एकटा

दिसत होते झाड मोठे, पण तरी मी टाळले
म्हणत होते की, फळे ही पिकवतो मी एकटा

वेदना सार्‍या जगाच्या घेतल्या ऐकून मी
शेवटी सारांश उरला, सोसतो मी एकटा

ते असे गेले पुढे, काही न झाल्यासारखे
मागच्या गोष्टींत वेडा गुंततो मी एकटा

पाहिले स्टेटस तुझे मी, टॅग अन् हॅश्टॅगही
पण तुझा प्रत्येक फोटो सांगतो, “मी एकटा”

मी इथे आलो कशाला? जात आहे मी कुठे?
उत्तरे याची नव्याने शोधतो मी एकटा

नाव काहीही असू दे, वासना वा भावना
आतल्या युद्धात केवळ जिंकतो ‘मी’ एकटा

© भूषण कुलकर्णी