कालचक्र फिरते हवेत, की जमिनीवर?
फिरते तिथेच, की कापत असते अंतर?

अमृृृत निघेलही मंथनातुनी नंतर
पण विष पीणारा नाही येथे शंकर

संपूर्ण लक्ष वाटेवरील काट्यांवर
पाहताच आले नाही कुठले अंबर

राहते सलत एक चूक पुण्यात्म्याला
पडतात कमी पाप्यांना पापे शंभर

जेवढा व्यथांना मी समजावत जातो
त्रास तेवढा देत राहती वरचेवर

इतका कचरा ह्रदयात साठला माझ्या
हे होईल कधी देवा फक्त तुझे घर?

© भूषण कुलकर्णी

ओळखू मज कसे?
गूढ हे आरसे

ठेच पुढच्यास अन्
वाटते हायसे

आठवांनी धरे
वेदना बाळसे

पायवाटा कमी
खूप त्यांवर ठसे

हीच चिंता सदा
कोण आम्हा हसे?

चेहरे भरजरी
आत ना फारसे

फक्त काया इथे
दूरवर मन वसे

जे न देखे रवी
तेच हे कवडसे

© भूषण कुलकर्णी

जीव माझा फार हल्ली गुंततो मागे
वर्तमानाच्या क्षणांना सोडतो मागे

धावण्याचा वेग माझा हा खरा नाही
धावतानाही नजर मी फिरवतो मागे

फूल-काट्यांचे जिथे भांडण सुरू होते
नेमका मुद्दा ‘कळी’चा राहतो मागे

बोलणे त्याचे मनावर घ्यायचे नाही
जो कुणाची पाठ फिरता बोलतो मागे

रीत प्रगती मोजण्याची ही बरी नाही
कोण कोणाला कितीने टाकतो मागे

वाट चुकण्याची भिती नाही पुढे जाता
जर कुणीतर वाट माझी पाहतो मागे

© भूषण कुलकर्णी

फुले चार वेचायला वेळ नाही
इथे फार थांबायला वेळ नाही

कुणी सांगते वाट, ती चालतो मी
नवी वाट शोधायला वेळ नाही

सुरू राहते जन्मभर ध्येयमाला
तरी ध्येय समजायला वेळ नाही

सुखे प्राप्त करण्यास केली तपस्या
सुखे तीच भोगायला वेळ नाही

जरा बोललो तेच समजून घ्यावे
मला जास्त बोलायला वेळ नाही!

© भूषण कुलकर्णी

रोज काहीतरी नवे पाहिजे
हे मिळाले, अजून ते पाहिजे

लक्ष मातीकडे कुणी द्यायचे?
सर्व लोकांस चांदणे पाहिजे

लक्ष देऊ नकोस इतरांकडे
अन्यथा वाटते, तसे पाहिजे

हीच या धावत्या जगाची कथा
फक्त अन् फक्त पाहिजे, पाहिजे

भरप्रवाहातही मला वाटते
की जरावेळ थांबले पाहिजे

© भूषण कुलकर्णी

काळजातून काळजाला थेट बोलतो मी
एकदा मैफिलीत माझ्या भेट बोलतो मी

मेणबत्तीस आज वाली राहिला न कोणी
होउनी तू मशाल आता पेट बोलतो मी

शोधता शोधता किनारा मी थकून जातो
आणि होडीस याच माझ्या बेट बोलतो मी

जे असे आपले, म्हणावे तेच सत्य सारे
बोलणे हे असेच पुढती रेट बोलतो मी

घर तुला तर मिळेल रसिकांच्या मनात कविते
पण कवाडास किलकिल्या त्या खेट बोलतो मी

© गोपीनाथ आणि भूषण

कसा खेळ दैवी कुणाला कळेना
कुणाला मिळे ते कुणाला मिळेना

सुवर्णाक्षरांसारखे कार्य केले
तरी नाव साधे इथे आढळेना

खुणा आपल्या दुःख ठेवून जाते
सुखे मात्र गेल्यास काही उरेना

जिथे जन्मली वेदशास्त्रे, पुराणे
तिथे स्त्रीत्व काही कुणा आकळेना

जरी डाव आता न हातात माझ्या
मनातील ही व्यर्थ हुरहुर टळेना

© भूषण कुलकर्णी

© भूषण कुलकर्णी