आतमध्ये मी स्वतःच्या पाहिले वाकूनही
नेमके काहीच नाही गवसले शोधूनही

आतली निंदास्तुती चालूच होती नेहमी
मी जरी बाहेरच्यांना पाहिले टाळूनही

समजले नाही कधी मी राहिलो शिखरावरी
समजते, आलोय आता टेकडी उतरूनही

मंद उतरणही असू शकते सरळ रस्त्यामधे
पातळी घसरेल खाली एवढे चालूनही

देव अन् नियतीसही घ्यावे समीकरणामधे
अन्यथा उत्तर मिळत नाही गणित मांडूनही

© भूषण कुलकर्णी

काय बोलू तुझ्या प्रवाहावर?
राहिलो नेहमी किनार्‍यावर

गैरसमजास का दिला थारा?
सोबती मोजकेच असल्यावर

पाहते मन पुन्हापुन्हा मागे
वाट अंधुक समोर दिसल्यावर

दार उघडेच ठेवले आहे
एक संधी निघून गेल्यावर

याद इथली इथेच मेली तर
भार नाही पुढील जन्मावर

© भूषण कुलकर्णी

जीव माझा फार हल्ली गुंततो मागे
वर्तमानाच्या क्षणांना सोडतो मागे

धावण्याचा वेग माझा हा खरा नाही
धावतानाही नजर मी फिरवतो मागे

फूल-काट्यांचे जिथे भांडण सुरू होते
नेमका मुद्दा ‘कळी’चा राहतो मागे

बोलणे त्याचे मनावर घ्यायचे नाही
जो कुणाची पाठ फिरता बोलतो मागे

रीत प्रगती मोजण्याची ही बरी नाही
कोण कोणाला कितीने टाकतो मागे

वाट चुकण्याची भिती नाही पुढे जाता
जर कुणीतर वाट माझी पाहतो मागे

© भूषण कुलकर्णी

फुले चार वेचायला वेळ नाही
इथे फार थांबायला वेळ नाही

कुणी सांगते वाट, ती चालतो मी
नवी वाट शोधायला वेळ नाही

सुरू राहते जन्मभर ध्येयमाला
तरी ध्येय समजायला वेळ नाही

सुखे प्राप्त करण्यास केली तपस्या
सुखे तीच भोगायला वेळ नाही

जरा बोललो तेच समजून घ्यावे
मला जास्त बोलायला वेळ नाही!

© भूषण कुलकर्णी

© भूषण कुलकर्णी

दुसरे नकोत काही उपचार चेहऱ्याचे
गालात हासणे हे शृंगार चेहऱ्याचे

कोणा रडू फुटेना, वा हासणे जमेना
आहेत खूप येथे आजार चेहऱ्याचे

थांबेल का कधी हा रस्त्यातला तमाशा?
जमतात भोवताली लाचार चेहऱ्याचे

तो भेटला असावा भोळ्याच भाविकांना
शोधून हारले ते बेजार चेहऱ्याचे

त्या थोर माणसाची तत्त्वे नकोत आम्हा
पुतळे पुजून करतो सत्कार चेहऱ्याचे

मज चेहरा स्वतःचा दिसणे कठीण आता
हे मुखवटेच झाले आधार चेहऱ्याचे

© भूषण कुलकर्णी

जीवनकथा स्वतःची ते सांगतात मित्रा
ते दोनचार किस्से पण गाळतात मित्रा

झाडे उभी दुतर्फा याचीच साक्ष देती
रस्त्यात जे न येती, ते वाचतात मित्रा

क्षितिजापलीकडेही जाणे अशक्य नाही
क्षितिजापुढील वाटा पण उतरतात मित्रा

सार्‍या जगात आता सुविचार फार झाले
आहेत कोण येथे जे वागतात मित्रा?

नाहीत आळशी ते अर्ध्यात थांबलेले
पण वाट शोधताना घोटाळतात मित्रा

माणूस एकदा का आतून खचत गेला
सारे दुरावलेले मग वाटतात मित्रा

© भूषण कुलकर्णी

ही काही रोजची सजावट तर नाही
काही साधायचा तुझा कट तर नाही?

भरती आली, पूर कधी आला नाही
ही पापणी जणू सागरतट तर नाही?

म्हणतेस नेहमी ‘फक्त मित्र’ हे माझे
सर्वांना ते वाक्य सरसकट तर नाही?

केलीस आज मदत मनापासून जरी
होणार उद्या वसुली दुप्पट तर नाही?

नम्रता तुझ्या वागण्यात दिसते आहे
तुजवर आले कुठले संकट तर नाही?

कोठून कसा नवीन सुगंध हा आला?
हा पण कृृृृत्रिम आणि बनावट तर नाही?

केलेत वार पण घाव दिसेना काही
ही लेखणीच माझी बोथट तर नाही?

क्षितिजापलीकडे काहीच दिसत नाही
सीमित करणारी ही चौकट तर नाही?

ठेच वाटेतली प्रश्न घेउनी येते
येथेच प्रवासाचा शेवट तर नाही?

© भूषण कुलकर्णी

कोण जाणे दूर कोठे तो किनारा राहिला?
सोबतीला आज माझ्या फक्त वारा राहिला

वाहिले सर्वस्व माझे, काय झाले शेवटी?
सागरी गेली नदी पण तोच खारा राहिला

मी सजा भोगून आता लोटली वर्षे तरी
येथला माझ्याच नावाचा पुकारा राहिला

व्यक्त होण्याची किती आहेत येथे साधने!
का तरीही भावनांचा कोंडमारा राहिला?

काय खोटे अन् खरे, आता तपासावे कसे?
माहितीचा केवढा येथे पसारा राहिला!

ही नवी भाषा निसर्गाची कळेना मानवा
रोज खालीवर कितीदा होत पारा राहिला!

आठवेना देश ह्या सामान्य लोकांना अता
शक्तिशाली मात्र सीमेवर पहारा राहिला

© भूषण कुलकर्णी