रात्रंदिवस कामामधे गुंतायचे असते
पण सांजवेळेला जरा थांबायचे असते

मेसेज पाठवला तिला मी गोड प्रेमाचा
म्हणते, अरे भेटून हे सांगायचे असते!

व्याख्या कुणी केली अशी ही लोकसेवेची
आहे स्वत:चे ते, म्हणे वाटायचे असते

मंथन करत राहूनही अमृत मिळत नाही
पाणी जरासे शांत राहू द्यायचे असते

एका क्षणापुरती नजर क्षितिजाकडे टाकू
नंतर पुन्हा रस्त्याकडे पाहायचे असते 

वेळीच दे भिक्षा मला जी द्यायची आहे
नाही मिळाली तर पुढेही जायचे असते

-भूषण कुलकर्णी

हक्क कोणी चित्रकारांना दिला?
फक्त काळा रंग दैत्यांना दिला

खेळकर आतून आहे तो जरा
सागराने जन्म लाटांना दिला

रानवाऱ्याने झुलवले रात्रभर
केवढा आनंद झाडांना दिला!

कल्पना अन् आठवांची सरमिसळ
छंद हा भलताच ह्रदयांना दिला

फक्त नियतीच्या अटी पाळेन मी
शब्द हा माझ्याच वचनांना दिला

-भूषण कुलकर्णी

समुद्र त्याच्या लाटा थोड्या आवरतो
तोवर मीही शंख शिंपले साठवतो

तेव्हाही कुठलाच प्रश्न सोपा नव्हता
बालपणीचे दिवस कशाला आठवतो!

शिक्षण घेताना घर सुटले ते सुटले
अता घरी पाहुण्याप्रमाणे वावरतो

गाता नाही येत मला तर अंगाई
गोष्टी सांगुन बाळाला मी जोजवतो

कठोर झालो आहे थोडा मी सध्या
तुझ्या स्मृतीने एकच अश्रू ओघळतो

-भूषण कुलकर्णी

उंबऱ्याबाहेर पाउल टाकते कोणी
अंगणातच घुटमळत मग राहते कोणी

वेगळेपण सिद्ध करणे वाटते अवघड
आपला साधेपणा मग सांगते कोणी

शेवटी कोठेच नाही मुक्तता, कळते
ओळखीच्या पिंजऱ्यातच गुंतते कोणी

योग्य ती किंमत जगाला जाणवत नाही
आपल्या पेटीत रत्ने ठेवते कोणी

भूतकाळाचे समांतर विश्व एखादे
आठवण माझी तिथेही काढते कोणी

-भूषण कुलकर्णी

वापर भाषा लोकांना समजेल अशी
सुटले गोकुळ, सोड बासरी कायमची

अजुन वेगळे असे काय घडणार उद्या?
कार्बन पेपर लावुन लिहितो रोजनिशी

ह्रदय एवढे मोठे नसते राजाचे
एकच असते राणी त्याची आवडती

सदा राहिली चुका दाखवत ती माझ्या
कधी मॅच्युअर झालो नाही तिच्यापरी

किती भावना उधळल्यात मी दुनियेवर!
जरा प्रॅक्टिकल व्हावे म्हणतो अता तरी

येत राहिलो घेउन येथे हळवे मन
या जागेवर अनेक रुजल्या आठवणी

-भूषण कुलकर्णी

सांज होताच ती दिसेल मला
एक कविता नवी सुचेल मला

कारभारी, धनी असेही म्हण
लाज लटकेच, आवडेल मला

पीत नाही कधी अशासाठी
आत दडलंय ते कळेल मला

आठवण मागची नको काढू
चूक माझीच आठवेल मला

सत्य असले जरी तुझे म्हणणे
गोड बोलून बघ, पटेल मला

सत्य बोलेल भेट झाल्यावर
‘हाय..‘ इतके तरी म्हणेल मला

-भूषण कुलकर्णी

शोधतो मी हरेक पानावर
ओळ लिहिली असेल पानावर

आज काही नवे सुचत नाही
ठेवले फक्त पेन पानावर

पान रंगेल छान हे नक्की
एकदा ओठ ठेव पानावर

भावनांची मनामधे दंगल
घडवतो मी समेट पानावर

अर्थ शोधेलही पिढी पुढची
ओढ साधीच रेघ पानावर

शेवटी स्वाक्षरी न केली मी
सांडले दोन थेंब पानावर

-भूषण कुलकर्णी

अंगावरुनी पाणी सुंदर वाहत होते
खडकालाही वाहुन जावे वाटत होते

हरेक वळणावर वेळेची सीमा होती
निरुपायाने पुढेच जावे लागत होते

आईबाबांच्या राज्यातच निवांत होतो
कोठे काही चुकल्यावरही चालत होते

सडा फुलांचा पडला होता मार्गावरती
ह्रदय तरीही नवीन काही शोधत होते

त्या गल्लीतुन पुन्हा पुन्हा जावेसे वाटे
तिथे छान कुठलेसे गाणे वाजत होते

राज्याभिषेक शिवराजांचा वैभवशाली
फकिराच्या वेषात बहिर्जी पाहत होते

-भूषण कुलकर्णी

रोजची वेडी सवय लागू नये
सांज ढळताना अशी पाहू नये

जी नको ती आठवण येईल बघ..
डायरी अपुली जुनी चाळू नये

माणसे येतात अन् जातातही
पत्र पत्त्यावर जुन्या धाडू नये

भोवती दिसतील केवळ आरसे
पुस्तके इतकी खरी वाचू नये

हीच असते शेवटी माणूसकी
मत कुणावर आपले लादू नये

दोन मिनिटे फक्त पाळू शांतता
मग पुन्हा वाईटही वाटू नये

-भूषण कुलकर्णी

कधी वाटते, प्रसन्न इतकी सकाळ आहे
कधी वाटते, सगळे नीरस, रटाळ आहे

उगाच कोणी खलनायक झालेला नसतो
हरेक पात्राला त्याचा भूतकाळ आहे

किती वाजले होते नक्की तू जाताना?
त्या वेळेवर अजुन थांबले घड्याळ आहे

कुणी चोरले, कुठे हरवले माहित नाही
कधीपासुनी ह्रदय आपले गहाळ आहे

संत व्हायचे, हा काही व्यवसाय नसावा
संत कधी कुंभार, कधी मेंढपाळ आहे

-भूषण कुलकर्णी