शंख

एक वेडा चंद्र पाहत राहिला
अन् जमाना त्यास हासत राहिला

आज रात्री फोन करते, बोलली
रात्रभर मग फोन जागत राहिला

अर्जुनागत कोरडा पडला घसा
आणि तिकडे शंख वाजत राहिला

मूळ मुद्द्यावर नको का एकमत?
हा खुळा पुढचेच बोलत राहिला

मार्क प्रश्नाचे किती, नव्हते कळत
प्रश्न तो सोपाच वाटत राहिला

संपली नव्हती परीक्षा अजुनही
तो पुन्हा उत्तर तपासत राहिला

© भूषण कुलकर्णी

Leave a comment