कोण जाणे दूर कोठे तो किनारा राहिला?
सोबतीला आज माझ्या फक्त वारा राहिला

वाहिले सर्वस्व माझे, काय झाले शेवटी?
सागरी गेली नदी पण तोच खारा राहिला

मी सजा भोगून आता लोटली वर्षे तरी
येथला माझ्याच नावाचा पुकारा राहिला

व्यक्त होण्याची किती आहेत येथे साधने!
का तरीही भावनांचा कोंडमारा राहिला?

काय खोटे अन् खरे, आता तपासावे कसे?
माहितीचा केवढा येथे पसारा राहिला!

ही नवी भाषा निसर्गाची कळेना मानवा
रोज खालीवर कितीदा होत पारा राहिला!

आठवेना देश ह्या सामान्य लोकांना अता
शक्तिशाली मात्र सीमेवर पहारा राहिला

© भूषण कुलकर्णी

मार्ग प्रगतीचा खुणावत गेला
गंध मातीचा दुरावत गेला

वाट ध्येयाची बरोबर होती
अर्थ ध्येयाचा वहावत गेला

पाहिली साधीसुधी मी स्वप्ने
भार त्यांचाही दुखावत गेला

राहिली दुःखे मनातच माझी
आपली जो तो सुनावत गेला

पालकांनी कार्य केले त्यांचे
‘खो’ दिला अन् पाल्य धावत गेला

लागलेले हे सुतक जीवनभर
श्वास जो आला, दगावत गेला

© भूषण कुलकर्णी

थांबून मी घाव गोंजारले होते
तेव्हाच युद्धामधे हारले होते

टाकून शस्त्रे समर्थन दिले त्यांनी
म्हणती, अहिंसेस स्वीकारले होते!

त्यांची खरी साथ युद्धामधे आहे
जे वीर माझ्यापुढे वारले होते

दाही दिशांनी जरी घातला वेढा
माघार घेण्यास नाकारले होते

आहे जगवले मला याच युद्धाने
कोठे तहांनी मला तारले होते?

नाही कळाली खबर त्यास विजयाची
अद्याप ते राज्य अंधारले होते

© भूषण कुलकर्णी

किती छानशी वाटते एक इच्छा!
मनी ठाण ती मांडते एक इच्छा…

तिचा ध्यास घेऊन मी चालतो अन्
मला घेउनी धावते एक इच्छा

उभी शांत देवापुढे भावभक्ती
भिकेला तिला लावते एक इच्छा

भले पाहताना भल्या माणसांचे
उगा अंतरी बोचते एक इच्छा

चिता जाळली या मनाची तरीही
जणू होलिका, राहते एक इच्छा…

स्वयंवर हिचे मांडले कावळ्यांनी
बघू, कोण स्वीकारते एक इच्छा!

© भूषण कुलकर्णी