चिंतेच्या ढिगार्यात
भयाच्या अंधारात
अनिश्चिततेच्या सावटात
वासनेच्या वादळात
का हरवले काव्य तुझे?

ते निर्मळ मन
भावनिक आत्मकथन
माणुसकीचे दोन क्षण
रम्य निसर्ग भ्रमण
यांसह गेले काव्य तुझे?

काव्य हे जीवन
साक्षात आनंदवन
माणसाचे माणूसपण
कालचक्राचे वंगण
समजून घे काव्य तुझे!

निर्मळ मनात
प्रेमळ बंधनात
दैनिक जीवनात
वा सुखस्वप्नात
पुन्हा प्रकटेल काव्य तुझे!

© भूषण कुलकर्णी

पिले दाणे टिपावया, दूरदेशी गेली
अद्याप न परतली, झाली पापणी ओली…

तिकडची हवा, तिकडचं पाणी
का मनात भरलं, तिकडचं कोणी!

फळे रसाळी, स्वच्छंद गाणी
गेली असतील, पिले रमूनी!

ते सुंदर वन, त्यांना भावले
का कोणी सोनेरी, पिंजर्यात कोंडले?

पिंजराही कदाचित, आवडला असेल
जिथे आरामात, सर्वकाही मिळेल!

हे ईश्वरा, तुजला एवढीच प्रार्थना
इवल्याश्या पंखांवर, विश्वास दे त्यांना

माझी थोडी आठवण, रहावी मनांत
त्यांनी कुठेही रहावे, असावे निवांत…

(This poem thinks from the point of view of a mother whose children are in foreign country, taking analogy of mother-sparrow)

© भूषण कुलकर्णी

आज यशोशिखरावरही
मन का अशांत आहे
गतकालाच्या आठवणींत
पुन्हा का रमत आहे