छानशा वळणावरी आयुष्य थोडे थांबले
अन् पुढे चालायचे बळ त्या शिदोरीने दिले

ऐकतो सगळे नवे अन् दादही देतोच की
पण जुन्या गाण्यांत मिळते खास काही आपले

तीळ गालावर तुझ्या अन् गूळ ओठांवर तुझ्या
बघ तुझे पंचांग म्हणते, उत्तरायण लागले

अंबराचा स्पर्श झाला एकदा केव्हातरी
त्यापुढे मातीवरी सगळे सुखाने राहिले

युद्ध त्यांनी जिंकले पण द्वेष नव्हता संपला
दुश्मनाचे प्रेतसुद्धा शेवटी लाथाडले

देव मानू की नको, चर्चा सुरू मूर्तीपुढे
मी पुढे जाऊन केवळ फूल त्यावर वाहिले

एक नवा पर्याय गवसला
प्रश्न आणखी अवघड बनला

काया, वाचा वा ह्रदयावर
जीव कशावर आहे जडला?

प्रेमापत पोचलाच नाही
जरी खूप होता आवडला

चित्राची आकृती दिलेली
रंग भराया जन्म आपला

चित्र पूर्ण झाल्यावर कळले
योग्य तिथे तो ठिपका पडला

जुन्या चुका मी विसरुन गेलो
गुन्हा अशातच मोठा घडला

जरा वेळ आकाश पाहिले
पुन्हा आपल्या घरी परतला

कधीतरी जप करून म्हणतो
तुला किती आळवू विठ्ठला!

सोबती होते तरीही एकटे वाटायचे
दूर असलेलेच कोणी आपले वाटायचे

यार, जाणवलीच नाही बिलगलेली पौर्णिमा
दूर जे चमकायचे ते चांदणे वाटायचे

केवढ्या उशिरा समजले की तिथे होते झरे!
त्या ठिकाणी रोज सगळे कोरडे वाटायचे!

आज अंधारात त्यांची पाहिजे सोबत मला
भरदुपारी जे निकामी काजवे वाटायचे

ऐकुनी विश्वासही बसणार नाही रे तुझा
काय सांगू, कोण तेव्हा सोयरे वाटायचे

बाळकृष्णाची छबी दिसली मला त्याच्यामधे
राग आल्यावर कधी ते कारटे वाटायचे

लाभली दृष्टी नवी जेव्हा तुला मी पाहिले
मात्र पूर्वी प्रेम म्हणजे आंधळे वाटायचे

© भूषण कुलकर्णी

जितके अपुल्या कलेमधे ते मुरले होते
सादर केल्यानंतर तितके झुकले होते

तुझ्याच आठवणीत पुन्हा हा दिवस चालला
तूही क्षणभर मला कदाचित स्मरले होते

तुला पाहिजे होता सगळा सुगंध तेव्हा
अपुले नाते अजुन कुठे उलगडले होते?

एक छानशी कविता सुचली म्हणून हसलो
तुला वाटले, मला कुणी आवडले होते

अनेक सुंदर प्रवेश होते नाटकामधे
शेवटच्या अंकात स्वप्न ते सरले होते

निघतानाही वळून पाहू वाटत होते
जणू आपले काही मागे सुटले होते

© भूषण कुलकर्णी

निसर्ग झंकारून सांगतो
मला हवी ती धून सांगतो

तुला कधी सापडलो नाही
थांब जरा शोधून सांगतो

समोरचा ऐकणार नाही
उगाच समजावून सांगतो

वाढदिवस हा आहे कितवा?
या ज्योती विझवून सांगतो

शेवट वा सुरुवात जमेना
माझा महिना ‘जून’ सांगतो

कायमचा विसरेन तुला मी
तुझी शपथ घेऊन सांगतो

किती रंग माझ्यात आणखी?
अता अस्त होऊन सांगतो

© भूषण कुलकर्णी

भूतकाळ हे भविष्यातले झाड लावणे असते
भविष्य म्हणजे घडले त्यावर छाया धरणे असते

नियतीच्या पुस्तकात केवळ दोन काळ लिहिलेले
वर्तमान तर दोघांमधला भेद ठरवणे असते

भूतकाळ हा परीक्षेतला सर्वोत्तम विद्यार्थी
इतरांच्या नशिबात त्याकडे वळून बघणे असते

आपण जगतो भूतकाळ अन् क्वचित बदलतोसुद्धा
भविष्य म्हणजे याला दुसरे नाव ठेवणे असते

भविष्यातला एकएक क्षण गतकाळाला मिळतो
गतकाळाला भविष्यही नेमाने बनणे असते

© भूषण कुलकर्णी

एक वेडा चंद्र पाहत राहिला
अन् जमाना त्यास हासत राहिला

आज रात्री फोन करते, बोलली
रात्रभर मग फोन जागत राहिला

अर्जुनागत कोरडा पडला घसा
आणि तिकडे शंख वाजत राहिला

मूळ मुद्द्यावर नको का एकमत?
हा खुळा पुढचेच बोलत राहिला

मार्क प्रश्नाचे किती, नव्हते कळत
प्रश्न तो सोपाच वाटत राहिला

संपली नव्हती परीक्षा अजुनही
तो पुन्हा उत्तर तपासत राहिला

© भूषण कुलकर्णी

प्रश्न सुटले वाटते, पण नेहमी उरतात काही
उत्तरामध्ये नको त्या शक्यता लपतात काही

उंच शिखराचेच वर्णन मांडले आहे जगाने
की जणू कुठल्या यशाला पायऱ्या नसतात काही!

रमवले होते मनाला, विसरलो होतो स्वतःला
पण पुन्हा माझ्यापुढे हे आरसे दिसतात काही

एवढे खंबीर केले सर्व लोकांनी मनाला
एकही अश्रू न दिसता पापण्या भिजतात काही

एक आणिक दिवस सरला एवढे आता समजते
रोज दिसते, आज दिसले, पाखरे उडतात काही

अस्त झाला, मात्र त्याची राहिली इच्छा असावी
त्याच आवडत्या दिशेला रंग घुटमळतात काही

© भूषण कुलकर्णी

हसण्यावरी कुणाच्या भाळू नकोस मित्रा
इतक्यात स्वप्न कुठले पाहू नकोस मित्रा

शब्दांत येउ दे अन् सुस्पष्ट येउ दे रे
डोळ्यांत प्रेमगीते वाचू नकोस मित्रा

देतील साथ अथवा ते राहतील मागे
मागे स्वतः कुणाच्या लागू नकोस मित्रा

असतो कुणाकुणाच्या अश्रूंत गोडवाही
डोळ्यांतल्या पुराने वाहू नकोस मित्रा

पैसा कमाव पुष्कळ, फिटनेस ठेव उत्तम
कुठलेच छंद दुसरे लावू नकोस मित्रा

उत्स्फूर्त येत होती, ती दाद येत नाही
त्यांच्यासमोर आता गाऊ नकोस मित्रा

जुळतो स्वभाव सुद्धा, होईल प्रेम सुद्धा
हे एकदाच होते, मानू नकोस मित्रा

© भूषण कुलकर्णी

सुंदर आहे विश्व, आणखी सुंदर झाले असते
सगळ्यांना जर मनापासुनी हसता आले असते

आत उतरलो तेव्हा खोली जाणवली डोहाची
फक्त त्यामधे खडे टाकुनी काय कळाले असते?

तुझ्या सुगंधी फुलण्याला मी दुरून पाहत होतो
हात लावता फूलपाखरू दूर उडाले असते

टोकाचे नसतेच एवढे मंथन आयुष्याचे
उगा वाटते विषात वा अमृतात न्हाले असते

भेट व्हायची पुन्हा कधी हे आता माहित नाही
म्हणून तारे थांबलेत, अन्यथा निघाले असते

© भूषण कुलकर्णी