संसारात पुन्हा | लागले वळण |
देवाचे चरण | दूर गेले ||

जप ध्यान पूजा | नामाचे स्मरण |
देउनी कारण | थांबविले ||

जाती उलटोनि | सण वार तिथी |
आठवेना चित्ती | नाम तुझे ||

कुणाची न जाणे | करतोय सेवा |
वाट पहा देवा | विटेवरी ||

असू दे रे तरी | लक्ष मजवरी |
बोलाव सत्वरी | पंढरीसी ||

© भूषण कुलकर्णी

वाजवते मुरली राधा
जी कृष्ण ठेवुनी गेला
पूर्वीहुन मंजुळ इतकी
का वाटे चराचराला?

कृष्णाची मुरली पूर्वी
राधेला हाका देई
ह्रदयात जेवढी प्रीती
अंतरी खोल ती जाई

राधेची मुरली आहे
कृष्णाला बोलवणारी
त्यानेच व्यापल्या साऱ्या
सृष्टीला डोलवणारी

राधेची मुरली ऐकुन
सावळी आठवण येते
गोपींचे अश्रू झरती
गायींचे मन व्याकुळते

आभाळ निळे गहिवरते
यमुनेचे पाणी हलते
गोवर्धन शिखर पुन्हा त्या
मानाने खुलते, फुलते

शरदाच्या चांदणराती
ती मुरली वाजवताना
या दृश्य पूर्ततेसाठी
येणार लाडका कान्हा!

© भूषण कुलकर्णी

सत्य असते कठोर
सत्य म्हणजे कट्यार
फुलासारख्या मनाच्या
घुसू पाहे आरपार

सत्य म्हणजे तांडव
कल्पनांच्या माथ्यावर
त्यातूनच उगवेल
नव्या ज्ञानाचा अंकुर

सत्य हेच हलाहल
कसे सहन होणार?
फक्त शेवटी शेवटी
हाती अमृृत येणार

सत्य पचवण्यासाठी
व्हावे लागेल शंकर
मग होईल प्रवास
सत्य, शिव अन् सुंदर!

© भूषण कुलकर्णी

किती सांग देवा तुला आळवावे?
तुझे सत्य उशिराच का रे कळावे?

प्रभाती तिच्या गर्द अंधार झाला
शिळा होउनी राहिली मग अहिल्या
कुणी काय आयुष्य शापित जगावे?
तुझे सत्य उशिराच का रे कळावे?

उभा जन्म शबरी करी फक्त सेवा
अपेक्षा तिची की, इथे राम यावा
अशा योग्यतेचे कधी मी बनावे?
तुझे सत्य उशिराच का रे कळावे?

अजुन सोसते घोर अन्याय मीरा
गरीबीच वाट्यास येते कबीरा
तुझी योजना काय, कोणास ठावे?
तुझे सत्य उशिराच का रे कळावे?

जणू घेत आहेस अमुची परीक्षा
कधी वाटते, देत आहेस शिक्षा
मनातील वादळ कसे शांत व्हावे?
तुझे सत्य उशिराच का रे कळावे?

© भूषण कुलकर्णी

हे प्रभो, शिवशंकरा, तू एकदा अवतार घ्यावा
प्रेम अन् वैराग्य यांना सत्य सुंदर अर्थ द्यावा

ज्ञान आहे बाह्य माझे, दीप चेतव आतला
निर्गुणाचीही जरा जाणीव होऊ दे मला
ब्रह्म माया ऐकलेले, अर्थ त्यांचा पोचवावा
हे प्रभो, शिवशंकरा, तू एकदा अवतार घ्यावा

वाटले जे संत होते, सत्व त्यांचे भंगले
आपल्या निवृत्तिचे बाजार त्यांनी मांडले
सत्य धर्मावर पुन्हा विश्वास अमुचा जागवावा
हे प्रभो, शिवशंकरा, तू एकदा अवतार घ्यावा

उंच पर्वत, वृृृृक्षवल्ली प्रिय तुझे आहेत जे
तू समाधीतून उठल्यावर कमी दिसतील ते
तू रहावे शांत तेव्हा, मार्ग पुढचा दाखवावा
हे प्रभो, शिवशंकरा, तू एकदा अवतार घ्यावा

राम आले, कृृृष्ण आले, तू कधी येशील रे?
सांग ह्या सामान्य लोकांना कधी दिसशील रे?
एक इथला जन्म म्हणजे क्षणभराचा वेळ द्यावा
हे प्रभो, शिवशंकरा, तू एकदा अवतार घ्यावा

© भूषण कुलकर्णी